zaterdag 18 februari 2017

Moestuinieren op de vierkante centimeter + tuintegels tralalala


Van de week kwam de postbode met een fijn pakket: Mijn nieuwe voorraad zaden en kweekbakjes! Woep woep! Ik heb tegenwoordig geen tijd meer om eindeloos door het tuincentrum te dwalen, maar gelukkig bestaan er fijne webshops.

Zoals je kunt zien ga ik voor erwten, tuinbonen en tomaten. De tomaatjes ga ik binnenkort zaaien, maar de bonen heb ik al in hun warme natte grafje gelegd:


Met extra lekkere zaai- en stekgrond. Even een week in de vensterbank in de keuken (gelegen op het zuiden) en dan heb je na exact zeven dagen dit:

Het blijft toch een wonder hoe dit werkt. Boontje/erwtje d'r in, water er bij en groeien maar. Ik probeer nog steeds mijn dochter te enthousiasmeren door heel hard Oooooh en Aaaaah te roepen en haar erbij te halen als er weer een millimeter groen is gegroeid. Maar ik denk dat ze alleen maar 'Mooi hoor' zegt om mij een lol te doen.

Geeft niks.

Mijn plezier is er niet minder om. Binnenkort haal ik van die kant-en-klare moestuinbakken en die zet ik dan in de voortuin. Ik moet nog iets verzinnen om te voorkomen dat de buurtkatten (en die van mezelf) massaal in die moestuinbakken gaan zitten schijten. Netten spannen? Satéstokken er in prikken? 220 Volt er op? (ZZZAP! Hahaha!)

We hebben ook iemand laten komen die onze achtertuin gaat ophogen en fatsoeneren. De vorige bewoners hielden niet van tuinieren of groen. En dat is te zien:


Mijn hemel, wat een treurnis. Ik heb er nu zeven maanden tegenaan gekeken en ik KAN HET NIET MEER. Maar echt. Hou op met me hoor. Het is nu extra stom natuurlijk want het is februari en dan zijn de meeste tuinen niet om aan te zien. 

De hoveniermeneer kwam met dit ontwerp voor de achtertuin 2.0:

Ik ben er erg blij mee, hoewel het van mij nog wel wat minder blokkerig mag en wat vloeiender. En nu moeten we nog verzinnen wat voor tegels we er in willen, bij het groen. De bestaande tegels recyclen we en wisselen we af met nieuwe, vrolijker tegeltjes.

Zoiets bijvoorbeeld:
 of dit:
 Of dit:


Nou, zoiets dus. Gaat goed komen! En ik moet ook vijftien miljoen miljard planten uit gaan zoeken. En iets van een schutting of een haag. KEUZESTRESSSS WAAAAAAH

Groe(n)tjes!



zaterdag 28 januari 2017

Het begint toch weer te kriebelen!

Vandaag scheen de zon opeens. En was het, na dagen vrieskou, eindelijk weer eens lekker buiten. En HOP daar was de moestuinkriebel weer. 
Mijn moestuin op het complex heb ik opgezegd, maar nog niet 'officieel' overgedragen. Dat had natuurlijk al láng moeten gebeuren, want het is al een maand 2017. De dames die het gaan doen komen volgende week voor de overdracht en dan hebben we dat gewoon goed geregeld. Punt. 




Bleef er natuurlijk nog wel de kwestie van de megagrote bende in de schuur van de moestuin. Na een flinke storm was mijn plastic kas weggewaaid en onherstelbaar beschadigd. Die heb ik toen, hup, zo de schuur in gepropt en gedacht: "Dat ruim ik later wel op". 

(...pomtiedom....anderhalf jaar later...)

Dat plastic moest nog steeds weg en ik wist al precies waar ik het zou laten: in de recyclebak. Alleen even een kwestie van alles bij elkaar rapen en in de kofferbak proppen. 

Ik had de kleuter meegenomen naar de tuin, maar die was er na 5 minuten stampen in de modder al weer helemaal klaar mee. "Mama, mag ik in de auto wachten?" Tuurlijk. Doe lekker. 

Een kwartiertje ploeteren met plastic (ook de netten en de groeitunnels moesten weg) later was ik klaar om te vertrekken richting recycle-punt. En toen ontdekte ik dat mijn dochter met haar modderlaarzen OP ALLE AUTOSTOELEN WAS GAAN STAAN. (aaaaargh!!) Overal zat modder: op de stoelen, op m'n stuur, op de matten, de deuren en zelfs op de hoedenplank. 

Ik kon wel janken en dat heb ik dan ook eventjes gedaan. (Overigens was de bagger vrij makkelijk weg te poetsen.) 

En toen moest ik nog het kapotte buizenframe van de kas weggooien en de algehele teringbende aanpakken. 
VOOR: 

NA


 Nou, dat is toch al een hele verbetering. De auto van mijn vriend lag vol tuinzooi en die is er 's middags mee naar de stort gereden en van de week haal ik persoonlijke tuinierspullen nog even weg.

En toen was het opeens zulk lekker weer en vond ik opeens dat ik het moestuinieren niet zomaar moest laten voor wat het was. DUS! 
Ik ga in mijn eigen voortuin een moestuintje maken. Er is best ruimte voor en het is een zonnig plekje. Ik zag het ineens helemaal zitten. 

Moet ik eerst nog wel 100 miljoen miljard kiezels wegscheppen en 100 miljoen miljard kubieke meters tuinaarde laten aanrukken. 


 Zin in! We gaan d'r gewoon voor en het interesseert me niet wat de buren er van zullen denken


Groe(n)tjes!





woensdag 26 oktober 2016

Jammer maar helaas...Tuin opgezegd!

Dit is een blogje in de categorie: Ik hoopte dat ik hem niet zou hoeven schrijven. Ik heb namelijk mijn moestuinhuur opgezegd per 1 januari. Dat betekent dat mijn moestuiniercarrière in de kiem gesmoord wordt (snappie? haha). 

Het was een mooi jaar. Dat sowieso. Ik heb superveel geleerd en echt ontdekt dat ik een passie heb voor (moes)tuinieren. Ik blijk redelijk groene vingers te hebben en ik kan uuuuuren lullen over allerlei tuinzaken. De tuin was echt míjn domein, waar ik lekker kon doen wat ík juist achtte. Dat is goed voor mijn zelfvertrouwen geweest.

Toen ik begon met de tuin had ik een rottige tijd achter de rug, met een miskraam, een daaropvolgende operatie en veel verdriet. In december verloor ik ons kindje en in januari kreeg ik de tuin. Je kunt wel zeggen dat die plek mijn redding is geweest. Niet dat ik er anders aan onderdoor gegaan was, maar het was erg fijn om me bezig te kunnen houden met het opbouwen van een tuin, het laten groeien van dingen, het merken dat het leven altijd een manier vindt om zichzelf in stand te houden. 

Ik heb heerlijk genoten van het buiten zijn, het wroeten in de aarde en het zien groeien en bloeien van planten. Fysiek bezig zijn, wegdromen, oplossingen verzinnen voor praktische problemen, knutselen, ontwerpen, zaaien, wieden, plukken, redden wat er te redden valt, snoeien, snijden, oogsten....

Nu wacht de stomme taak om de boel over te dragen aan een nieuwe huurder. Het speelhuisje is verkocht, de kapotgewaaide plastic kas moet hoognodig naar de stort. Ik moet iets verzinnen voor de zandbak met speeltjes. Ik moet mijn tuingereedschap overhevelen naar onze nieuwe schuur (bij het huis). Opruimen is niet mijn hobby. 

En dan is het ook nog eens opruimen omdat je afscheid moet nemen van iets waar je behoorlijk veel van houdt. Dat is helemááál stom. Al met al word ik er best mistroostig van. Ik was zo tevreden met mijn plekkie, mijn plannen en mijn plantjes. Mijn oogst was me lief en zelfs de mislukkingen vond ik wel wat hebben. Dat ik er nu afscheid van moet nemen gaat me aan het hart. 

Ik hoop dat ik op een later punt in mijn leven wel de tijd krijg voor eindeloos friemelen in een moestuin, maar nu gaat het even niet. Met een baby, een kleuter, een man, een nieuw huis en een nieuwe tuin, een fulltime baan en gewoon de rest van mijn leven kan ik met goed fatsoen geen tijd vrij maken voor het onderhoud van de moestuin. Dan wordt het een verplichting, een vervelende bijzaak. En dat wil ik niet. Ik wil me ergens heerlijk in kunnen verliezen. Niet tuinieren onder tijdsdruk. 

We gaan de postzegeltuin bij ons huis komende lente omtoveren in een groene oase. Daar verheug ik me erg op. Maar zo 'eigen' als tuintje nummer 94 was zal het nooit worden denk ik. 

dinsdag 5 juli 2016

Een fijn weerzien dankzij een bloedende schoonvader

Zo. Vandaag was ik opeens weer eens op de tuin. En niet omdat ik wilde gaan tuinieren. Ik was op zoek naar mijn EHBO-setje omdat mijn schoonvader bij het klussen in ons nieuwe huis zichzelf lelijk in zijn hand had gesneden. Nergens nog pleisters in het huis, maar wel een danig bloedende schoonvader. 

Ik probeerde eerst nog de snee te verbinden met EHBO-materialen die ik vond in mijn Duitse auto (standaard meegeleverd in de kofferbak), maar die waren duidelijk meer gericht op enorm zware ongevallen dan op huis-tuin-en-keukenongelukjes. Ik bedoel; ik had de beschikking over enorme drukverbanden, drie mitella's, hechtdraad, een metaalschaar én een tweepersoons brancard, maar één lullig pleistertje? Ho maar. Tot zover de Duitse gründlichkeit.

Dus! Ik reed met al mijn kindertjes in diezelfde Duitse auto linea recta naar mijn tuinschuur, alwaar mijn privé-verzameling pleisters toch maar stond te verstoffen. 


Daar aangekomen raakte ik nogal afgeleid door 'mijn' tuin. Het ís tenslotte nog steeds mijn tuin, ook al ben ik er al een half jaar niet meer mee in de weer geweest. Maar de basis is nog steeds te gek, hoor. En dankzij de natte zomer en de goede zorgen van mijn buurmannen stond de tuin te shinen als een malle. 


Ik was onder de indruk. Ik neem aan dat iemand een nieuw zakje wilde bloemenmix heeft rondgestrooid bij het speelhuisje. Ik kan me namelijk bijna niet voorstellen dat mijn bloemen van vorig jaar zichzelf zó goed hebben uitgezaaid. Hoewel de bloemen me wel erg bekend voorkwamen. De usual suspects:


Gezellig hè? En ook mijn artisjokken gaan nog steeds als de brandweer. Ik weet niet of ik ze ook mag plukken. De buurmannen lijken me niet echt types die graag artisjokken eten. En...Het is mijn plant. Maar zíj hebben er voor gezorgd. Hm. Moeilijk. Het lijkt me toch niet netjes om ze zomaar mee te nemen. Straks denken ze dat ze bestolen zijn. Wat zegt de moestuinetiquette in deze kwestie? 
Intussen was ik mijn bloedende schoonvader straal vergeten en negeerde ik ook mijn oudste dochter die ik gewoon in haar autostoel had laten zitten. Ze wilde er uit en spelen met haar speelhuisje. En ik maar roepen: 'Nee liefie, mama kijkt alleen maar hééél even rond op de tuin, ik kom zo, we gaan zo weer naar het nieuwe huis, echt, heus, we gaan zooohooo, hou je gemak, ik kom zo naar de auto, nee je mag niet spelen, kijk even of je babyzus nog slaapt, we gaan echt zo weer weg, mama maakt alleen een paar foto's...' etc etc.


Hopsakee. Kijk dan wat een korenbloemen. Love it.

Maar het allermooiste was wel mijn mini-appelboompje. Ongeveer zes jaar geleden gekregen van mijn beste vriendin. Toen was het een stok in een pot. En dat bleef het boompje ook vrij lang, tot ik hem vorig jaar in de moestuin zette. (eigenlijk mag je geen hoogstamfruitbomen planten, maar dit was zo'n lullig klein dingetje dat ik het wel aandurfde)

Vorig jaar had ik opeens bloesem. En verder niks. De bloemetjes verdorden en dat was dat. Maar nú! Mensenkinderen. 

ER ZITTEN APPELS AAN. 
ECHTE APPELS.

Zes lange jaren zorg ik al voor die rottige appeltak en nu ik er éven niet bij kan zijn gaat meneertje appelboom opeens appels maken. 

De lul.

Groe(n)tjes!

PS: mijn schoonvader was erg blij met de pleisters en leeft gewoon nog. 

vrijdag 17 juni 2016

Bevallen!

Haaaiii!

Als je je afvraagt waarom het hier zo stil is de laatste tijd kun je hier klikken voor de logische verklaring.... Ik  heb eind mei het leven mogen schenken aan een prachtige dochter! 

Voor foto's en updates kun je dus terecht op kindhuistuin.com.

Groe(n)tjes!


maandag 23 mei 2016

Tuinierberichten!

Hai lieve lezert, ik heb op mijn nieuwe blog www.kindhuistuin.com zowaar iets geschreven over tuinieren: Plannen en plantjes

Er moet namelijk een nieuwe tuin ingericht worden, bij ons nieuwe huis. Nu een vierkante dorre vlakte met grijze tegels, volgend jaar hopelijk een heerlijk groen paradijs.

Het is zeker geen grote tuin en hij ligt op het noordwesten. Er moeten kindertjes in kunnen spelen en moeders (ik dus) moet zich kunnen uitleven op de beplanting. Veel bloemen, veel kleur, een mooie boom? Een stukje moes?

En dan hebben we ook nog een voortuintje waar wat mee 'moet'. Die ligt heel de dag pal in de zon en zou dus lekker veel Mediterrane beplanting moeten kunnen hebben. En een bankje dat lekker zit zodat ik me daar met een kopje koffie (en de baby) kan installeren terwijl mijn dochter op straat speelt. 

Ik zou het leuk vinden als je wilt meedenken over het aanleggen van een 'echte' (sier)tuin op een klein oppervlak. Do's en Don'ts, zeg maar. Tips kun je kwijt op het nieuwe blog, hier natuurlijk en via de mail: ikmoestuinieren@gmail.com

Groe(n)tjes!

PS: inmiddels 40 weken en 3 dagen zwanger, nog geen baby dus



maandag 9 mei 2016

Een nieuw soort blog!

Hai! 
Wat leuk dat je af en toe nog eens komt koekeloeren op dit blog. Zoals je in vorige blogposts kon lezen staat het moestuinieren bij mij op dit moment op een laag pitje. 

Ik ben namelijk hoogzwanger en druk bezig met het voorbereiden van een verhuizing. 

En daar ben ik een nieuw blog over begonnen: 

kindhuistuin.com

Ik nodig je van harte uit om daar al mijn doldwaze (...) avonturen verder te volgen.

In het nieuwe blog gaat ook getuinierd worden, aangezien de tuin bij het nieuwe huis er zó uitziet:

Juist, Aleen maar tegels. En dat kan natuurlijk he-le-maaaaaal niet. In mijn optiek dan hè, want heel veel mensen zouden enorm in hun nopjes zijn met zo'n keurig bestraat geheel dat geen onderhoud vergt. 

Kortom: Spanning en sensatie!!
Komt dat zien, komt dat zien. 

Groe(n)tjes!