zondag 19 januari 2020

Daar zijn we weer! Ik moestuinieren!


Hallo, daar was ik weer! 
Na een jarenlange afwezigheid toch dit blog maar weer eens nieuw leven inblazen, wannnnnt: IK HEB WEER EEN MOESTUIN!!

Woohooo!

De laatste keer dat ik op dit medium een stukkie tikte hadden we net onze tegeltuin gemetamorfoost naar een groene oase. Ik heb heel erg genoten van die tuin, maar toch waren we toe aan een nieuwe fase in ons leven en zijn we halverwege 2019 verhuisd naar de andere kant van het land. We wonen tegenwoordig in Overijssel en zijn daar zeer content mee. 

Ik werk niet meer bij RTV Rijnmond, maar ben voor mezelf begonnen als freelance presentator, journalist, filmpjesmaker enzovoorts en dat gaat allemaal erg goed. (Ik werk nu voor RTV Drenthe, RTV Oost, Sky Radio, Radio 10, 538, Veronica, ik geef les en ik ben stationvoice bij Rijnmond)

Kortom: Alles is anders nu. En ik heb dus weer een moestuin, sinds 1 januari. Ik vind het complex waar ik nu mag gaan tuinieren zo vreselijk mooi! De vorige vereniging was ook wel prima hoor, maar lag ingeklemd tussen een supermarkt en een industrieterrein. De paden waren geasfalteerd en iedereen had iets van een schuurtje. 

Er waren veel ouwe mannetjes die van hun volkstuin steriele akkers hadden gemaakt, waar eerst een lading Roundup en ander gif op werd gespoten voordat de aardappels werden gepoot. 

Eén van die mannetjes zei een keer trots over zijn bestrijdingsmiddel: 'In Nederland is dit alláng verboden maar ik haal dit gewoon in België, daar zijn ze toch wat makkelijker met alles, haha!'

Mmmm...okeee? Niks ten nadele van België hoor, maar kap met die shit.

Anyway; ik heb dus een nieuw huis met een groene tuin en op vijf minuten fietsen een moestuin van 10 bij 10 op een prachtig groen complex, in de kom van een pittoresk dijkje. Er zijn paadjes van houtsnippers, een grote gemeenschappelijke insectentuin, een speeltuintje, bankjes, een clubhuisje, een eco-toilet en je water moet je zelf pompen. 

Er zijn allerhande tuingereedschappen te leen, er zijn 10 kruiwagens die je zo mag pakken en de gemeenschappelijke ruimte is altijd open. Je kunt je inschrijven voor moestuincursussen, schuurtjes zijn verboden en lage fruitbomen zijn toegestaan. Er mag absoluut geen gif gebruikt worden.

Vandaag ben ik er geweest met mijn jongste dochter. Ze is 3. Oudste dochter van 7 wilde niet mee dus gingen we eventjes samen. Ik had wat klusjes bedacht en de 'nieuwe' stoelen moesten even neergezet worden. (Via de weggeefhoek op Facebook had ik twee plastic kuipstoeltjes gebietst, vond ik duurzamer dan iets kopen)

Het regende echt keihard toen we aankwamen maar we lieten ons niet afschrikken en als snel brak de zon door en was het GENIETEN. Mia (die ene van 3 dus) blijkt een echt buitenkind te zijn. 

Ze wilde scheppen in de aarde dus ik heb gezegd dat ze alle groene onkruidsprietjes uit de rechtertuin mocht scheppen. Vond ze leuk. Ze gooide de sprietjes wel met een grote boog in de linkertuin, maar een kniesoor die daar op let.




Ik ging ondertussen de appelboom snoeien. Die boom staat er al een hele tijd, aan de dikke stam te zien, maar ik vond hem nogal een rommelige indruk maken. Hij nam wel erg veel plek in met al zijn woeste takken. Ook Miaatje mocht snoeien. Van tuinierheld Monty Don heb ik geleerd dat takken die elkaar kruisen er af moeten en dat de boel luchtig moet worden- een duif zou er zonder vaart te minderen tussendoor moeten kunnen vliegen. 


Mijn dochter is hier geconcentreerd een tak aan het vermoorden. En ze heeft geen rare ziekte maar roze schmink op haar wangen. 

Verder hebben we ook wat tuinbonen gezaaid. WAT NU AL JA NU AL. En ook bij het zaaien was Mia een fantastische hulp. Ik legde de bonen neer en zij ging ze toedekken met aarde. 

Ik heb een paar weken geleden voor een klein fortuin aan biologische zaden gekocht dus we gaan dit seizoen genieten van
tuinbonen
snijbonen
erwten
courgettes
radijsjes
wortelen
snijbiet
maïs
tomaten 
paprika
peper
zonnebloemen
bietjes
uien
bieslook
bosui
salie
basilicum
prei
bloemkool
peterselie
peulen
snijbloemen
en de nodige groenbemesters zoals Gele Mosterd en Phacelia.

Op het verlanglijstje staan nog de dahlia's. En ik wil een kasje. 
De eerste tomaten en pepers hebben we gisteren al gezaaid. Ook een gezellig klusje met de meiden.


En ze staan nu op zolder, op het zuiden. Hopelijk komt er snel iets tevoorschijn, ik denk dat de dames dat wel interessant zullen vinden. Ik hoop sowieso dat ik deze tuin met iets meer kinderhulp kan beheren dan de vorige. Maar als ik kijk naar hoe goed het vandaag ging, met onze peuterpuber, dan heb ik goede moed. 


















maandag 11 september 2017

Metamorfose: Van Tegels Naar Tuinieren

Vorig jaar kochten we een huis met een tuin. Nou ja, tuin... tuin? Die tuin lag vol met grijze tegels. Er stonden verzakte witte schuttingen. Kortom: Het was niet heel veel. Een leeg canvas. Maar wel een kans om er echt een eigen plek van te maken. Maar dat zou nog wel een keertje komen, dacht ik. Eerst verhuizen. Wennen aan de nieuwe stek. De boel binnen inrichten. 
supergezellig maar niet heus
In de nazomer van 2016 -we woonden er net- begon ik me steeds meer te ergeren aan de tegeltoendra. Vond ik het toch belangrijker dan ik dacht. Het was bloedheet, er was geen streepje schaduw en nergens iets groens. Ja, de tegels, die waren wèl groen. En niet zo’n klein beetje ook. Dit moest en zou anders, vond ik.

Ik wipte er twee tegels uit en vulde de vrijgekomen ruimte met wat leuke plantjes. Dolblij was ik. Het smaakte naar meer. Veel meer. 

Begin dit jaar ben ik wat tuintijdschriften (Groei & Bloei, LandIdee, Home & Garden) gaan doorspitten. Daar werd de drang om te tuinieren behoorlijk ondraaglijk van! Ik zat barstensvol ideeën die we in onze postzegeltuin natuurlijk absoluut niet kwijt konden. Dromen mag, maar je moet wel realistisch blijven. Je kunt je niet blijven blindstaren op paradijselijke kasteeltuinen als je eigen tuin 5 bij 7 meter is, hahaha!
Gelukkig had de hovenier die we om een offerte vroegen er wèl verstand van. Hij vroeg me om een voorbeeld te geven van een tuin die we mooi vonden en op basis daarvan hebben we een tekening gemaakt.
Een stukje gras, een plek om te spelen, afwisselende betegeling en het liefst iets dat de hoogte in zou gaan zodat de tuin groter zou lijken. Graag wat bakken ook, van verschillende hoogtes. 
Hier had ik met stoepkrijt alvast de tuinschets ingetekend. Een foto gemaakt vanaf het dak, zodat ik de verhoudingen goed kon inschatten
In april gingen we van start met de metamorfose. En in twee (!!) dagen gingen we van een tegeltuintoendra naar een groen paradijsje. Hoe we dat voor elkaar kregen? Door een smak geld te geven aan een goede hovenier die met twee man personeel en allerlei apparatuur de oude tegels er uit rukte, de hele tuin een halve meter ophoogde, de nieuwe schutting plaatste, een pergola in elkaar zette en al het bouwafval afvoerde.

I-de-aal. Goed, het kostte ongeveer 3000 euro en we hadden het vast zelf goedkoper kunnen doen maar dan had het hele project twee jaar gekost en geen twee dagen. Bovendien zijn we niet zo handig en bang om hard te werken. 😉 En op vakantie hoeven we voorlopig niet meer, met zo'n mooie tuin, haha!

Ik wilde wel zelf de beplanting bepalen, want daar had ik allerlei hoogdravende ideeën bij. Ik kreeg dus een plantklare tuin opgeleverd. ZOOOOOO BLIJ WERD IK DAAR VAN!

En hoe het nu is? Het wordt steeds groener en fijner. Ik wilde lekker veel bloemen en dat is zeker gelukt.

De blinde muur van de schuur is nu ook bijna helemaal begroeid met drie soorten clematis en Toscaanse jasmijn. Die laatste plant lijkt ideaal, want hij blijft het hele jaar groen en bloeit lang met witte bloemetjes die ook nog eens verrukkelijk ruiken.


En ik hoor het je denken: Huh? Zie ik daar nu KUNSTGRAS?! Getverdemme Chantal dat is toch geen gezicht?!
Ik geef je gelijk. Maar de meiden vinden het heerlijk om op te spelen. We hebben twee verschillende schommels om aan de pergola te hangen. Bovendien ligt de tuin op het noorden en zou ècht gras het er niet lekker vinden. En ga maar eens een stukje gras van twee bij drie maaien. Daar word ik niet blij van.

Waar ik wel erg blij van word zijn alle voor- en na-foto’s. Ik heb er al een miljoen gemaakt en het is een drama om alles te uploaden (heerlijk systeem dat Apple iCloud MAAR NIET HEUS), maar deze is bijvoorbeeld wel leuk:

voor

na
Wat een fijn verschil hè?
En wat is het een prutzomer geweest. Het heeft het voor mijn gevoel aan één stuk door geregend, maar voor de nieuwe tuin was het heerlijk: al dat vocht en die benauwde temperaturen. We hebben ook een buitenkraan aan laten leggen, maar die heb ik in drie maanden tijd misschien twee keer gebruikt.
Het is de bedoeling dat de klimhortensia die ernaast staat de complete achtergevel van het huis gaat bedekken. Met als ultiem doel dat er vogels en beestjes in gaan wonen. 
Ik geniet elke dag met volle teugen van de nieuwe tuin. Het is net of we er een extra woonkamer bij hebben gekregen. Ongelooflijk wat je aan het groeien krijgt in een paar maanden tijd! Het is nog steeds een kleine tuin, maar het lijkt veel groter.
Eén ding: Het onderhoud valt me tegen. In de zin dat ik niet genoeg te doen heb!! Ik wil nog veel meer tuinieren dan ik nu af en toe doe. Want als ik wekelijks een uurtje aan tuinonderhoud besteed is het veel.
Ik heb deze zomer al zoveel geleerd van de tuin. En ik wil nog meer leren. Ik ben van plan om een cursus tuinontwerp te gaan doen, zodat ik ook onze voortuin (de grindbak) nieuw leven in kan blazen. En misschien zelfs wel anderen kan helpen met hún postzegeltuin. Dus als je zelf ook een volbetegelde tuin hebt en je wilt er vanaf maar hebt geen idee hoe, of je bent bang voor het onderhoud van een groene tuin, stuur me dan een berichtje en ik denk graag met je mee.
Groe(n)tjes!

donderdag 3 augustus 2017

Haperingen


Ik heb de balen van deze site. Niet van mijn blog hoor, zéker niet, maar van de gebruiksvriendelijkheid van blogspot. Ik zit hier al drie kwartier te prutsen om foto's van mijn telefoon hier op de site te krijgen. Schijnt supermoeilijk te zijn. 

Zonder foto's geen tuinblog. Ja toch? Niet dan. Ik nam net prachtige foto's van de moeilijke slasoorten die ik in de voortuin heb staan. Van de tomaten die voorzichtig aan het verkleuren zijn, van knalgroen naar geel naar oranje (en hopelijk naar rood).

Ik had foto's van de heerlijke gerechten die ik opleukte met bijvoorbeeld haricots verts uit de voortuin. Of de bietenstamp uit eigen tuin die ik aan de baby voerde. 

Ik had foto's van de enorme savooiekolen die ik oogstte. Ik wilde vertellen dat de kool best lekker was, maar zeer, zéér kolig. Dat het hele huis er naar stonk, al voordat ik de savooiekool ging koken. Gewoon van het snijden. 

Foto's van de zonnebloemen, van de enige courgette die ik tot nog toe heb kunnen laten groeien, van de hommel op de nieuw bloeiende dahlia. 

GGRRRRRRRRRRR!!!

Zo rustig als een mens kan worden van tuinieren, zo godsgruwelijk gefrustreerd ben ik nu. 

Ik ben helemaal geen digibeet maar ik krijg maar niet begrepen waarom alles vastloopt in Google Foto's. Ik heb alleen een foto van het bloeiende basilicumboompje kunnen uploaden. (zie bovenaan)

En ik maakte ook al ruzie met allerlei mensen thuis en op m'n werk, dus ik denk dat ik maar beter even kan onderduiken. Als iemand me zoekt lig ik in bed met de dekens over m'n hoofd. 

vrijdag 30 juni 2017

Ik heb een TON GEWONNEN!

Ja, het is heus. Ik heb een ton gewonnen. Ik ben er heel blij mee, en mijn gezin ook. We overwogen nog even om de ton op de bank te zetten, maar uiteindelijk hebben we hem gewoon aangesloten. Op de regenpijp.
blij met m'n ton

Ik had meegedaan met een wedstrijd die ging over watervriendelijke tuinen; Dus tuinen die niet meteen volstaan met water bij de eerste de beste regenbui. 

En ik had dus een foto van onze oorspronkelijke tuin vol tegels gemaild én een foto van hoe het nu is en daar waren ze volgens mij wel content mee en dus wonnen we de tweede prijs. 






(De eerste prijs was een waardecheque van 150 euro voor een tuincentrum in de buurt, dus daar ging ik eigenlijk voor natuurlijk.) 

De prijsuitreiking was nog een heel gedoe, met een speech van een wethouder en massaal uitgerukte lokale pers, haha!  
De hele weg terug naar huis hebben we ons een breuk gelachen, want de ton is ENORM. Hij paste maar net in de gezinswagen. De voet moest op schoot.

beetje krap in de auto
 En er zat ook nog een zogenoemde automaat bij zodat je de ton makkelijk kon aansluiten op een regenpijp. Ik zeg makkelijk maar dat kostte nog een hoop tijd en gevloek en gewanhoop. 
Maar hij staat! En de groenten in de voortuin varen er wel bij, heerlijk fris regenwater uit de gieter. 

Zo is de worteltjesoogst werkelijk spectaculair!

En dit is pas één handje vol! We kunnen nog wekenlang wortels uit eigen voortuin eten. Geen straf want ze zijn heerlijk zoet.

Ik wil nog wel een eervolle vermelding voor die ene gekke witte wortel uit de bak. Die was bizar lang! Dertig centimeter! En dat is bijzonder want de moestuinbak is niet eens zo diep geloof ik, hahaha!

Ik had ook kapucijners uit eigen tuin, maar dat was niet bijster veel en echt lekker waren ze ook al niet. Taai! Melig! Ik doe vast iets fout. Maar ze zagen er wel feestelijk uit:

Verder heb ik sla gezaaid, dat mag in de voortuin zodra ik de groene kool heb geoogst. De zaadjes kreeg ik van Diana van het immens populaire blog mooiemoestuin.nl. Als je vragen hebt over je moestuin moet je bij Diana zijn!



En dan komen er nog tomaten aan en courgettes...En dat allemaal in twee vierkante meter moestuin! 


Nu nog heel even over de achtertuin en de daarin wonende luizenpopulatie. Ik had vijftig lieveheersbeestjes-larven uitgezet in de hoop dat die de bladluizen op zouden eten. Nou. Niks d'r van. De luizen lachen me recht in mijn gezicht uit en ik heb de larven nooit meer teruggezien. Ze waren van het driestippelig lieveheersbeestje, maar de lieveheersbeestjes die ik zie hebben allerlei kleuren en allerlei stippen, maar nooit drie. Of zes. 


Geld terug! Waar zijn mijn larven gebleven? En wie heeft er dé oplossing tegen luizen. Zwarte luizen, kleine groene luizen, hele grote groene bladluizen...Ik heb ze allemaal.
HELP!

Verder geniet ik nog steeds enorm van mijn nieuwe -prijswinnende- watervriendelijke tuin. Het is hier fantastisch! Ondanks het flutterige zomerweer van de afgelopen week. Regent mijn ton wel lekker vol, dat dan weer wel.



Groe(n)tjes!

zaterdag 17 juni 2017

Larven versus Luizen! En rupsen in m'n kool GRRRRR

Daar waren ze dan, mijn vijftig nieuwe baby's. Vijftig larven van het tweestippelig lieveheersbeestje. Gewoon met de post meegekomen en door de brievenbus gegooid. Bijzonder hè. Alles tegen die vervelende bladluizen in de tuin. 

Het was droog buiten dus mochten de larven losgelaten worden. Op de gebruiksaanwijzing stond dat je ze met zaagsel en al in de getroffen struik kon strooien, maar dat je ze ook in het zakje kon ophangen. Dan zouden de larven er zelf uit kruipen en meteen aan de slag gaan in het all-you-can-eat buffet der bladluizen. 


Nou, de fanatiekste larven kropen vrijwel meteen uit hun krappe behuizing. Grappig om te zien. Er was al wel een sterfgeval te betreuren; één van de larven had het dichtvouwen van de envelop niet overleefd. (vermorzeld in een vouw)


Nou, ik heb er nog ruim een uur naar staan kijken en ze bemoedigend toegesproken. Maar volgens mij kregen ze daar vreselijk de zenuwen van dus toen liet ik ze met rust. De volgende dag heb ik het restje zaagsel alsnog uitgestrooid en er zat geen larf meer in het zakje. 

Volgens de gebruiksaanwijzing zou het luizenprobleem met een week of twee grotendeels zijn opgelost. We zijn nu 10 dagen verder. 

En? En? En? 

VERTEL HET ONS CHANTAL VERTEL HET ONS NUUUUUU

Hmm. Mja. Het valt vooralsnog een beetje tegen. Ik heb nog steeds megaveel luizen op de clematis en de jasmijn. De larven zijn kwijt. Ik heb ze althans na het uitzetten niet meer gezien. Wat is er met mijn baby's gebeurd?

luizen

Hebben ze de benen genomen? Zijn ze vermoord door de mieren die het niet konden uitstaan dat hun 'melkkoeien' werden opgegeten? Zijn ze weggewaaid? Zijn ze allemaal verpopt tot lieveheersbeestje en zijn ze weggevlogen?

Of moet ik gewoon nog wat meer geduld hebben?

(niet mijn sterkste kant, zoals oplettende lezers van dit blog wel weten)


nog meer luizen
Nou ja, ik kijk het nog wel even aan. Nu veeg ik nog handmatig de luizen van de bloemen en takjes af met een stugge verfkwast van m'n dochter. Niet dat er tegenop te vegen is hoor, ik kan deze strijd niet winnen. 

En als we dan toch bezig zijn met teleurstellingen: M'n spitskool is gebarsten! 

Wat zeg ik, finaal doormidden gescheurd! Geen idee wat hier gebeurd is. Of misschien heb ik wel een idee. Vorige week zag ik opeens viezige dingetjes op die kool EN EEN DIKKE RUPS OMG DEZE ZIE IK NU PAS!! NU IK DE FOTO ONLINE ZET!!

Het aangedane blad scheurde ik er af en ik denk dat de spitskool daar niet tegen kan. Sorry kool. 
Ok en ik ga nu even op zoek naar de dikke rups. Ik ben zo terug. (ik loop nu even naar de voortuin)


Nou jaaaaaa zeg! Ook mijn andere spitskool is gebarsten (ik heb er maar twee boehoehoe), en dat is dus helemaal niet mijn schuld maar de schuld van die dikke rups die daar de boel op heeft zitten vreten!!


(in een diepe depressie nu)

Heb ik daar zo m'n best voor gedaan! En ik snap helemaal niet dat ik die rups niet gezien heb, terwijl ik er wel een foto van heb gemaakt! Echt dom.

De groene kool is nog intact. Gelukkig. 



Ik las ergens dat je niet boos moet worden op insecten, omdat ze niet per sé jou willen pesten maar gewoon insecten zijn en insectendingen doen. Dat snap ik, heus wel, echt. Maar ik ben nu toch pisnijdig. 

Zucht.

Het leven van een minimoestuinder gaat niet over rozen. Gelukkig gaan de worteltjes en de capucijners wèl goed!





Groe(n)tjes!



maandag 5 juni 2017

Tuinbonen en erwtjes oogsten & de megalibelle des doods

Ergens deze week krijg ik vijftig nieuwe huisdieren. Ik verheug me er vreselijk op. Hoe zullen ze eruit zien? Hoe moet ik ze verzorgen? Hun voeding is in ieder geval duidelijk: Ze mogen de bladluizen opeten. Alle honderdvijftigmiljoenmiljard die mijn klimplanten bevolken. 



Ik heb ze via een webshop besteld. Niet die bladluizen natuurlijk (gat in de markt? haha) maar de lieveheersbeestjes-larven die die luizen moeten gaan bestrijden. Ik ben superbenieuwd. Ze schijnen gewoon door de brievenbus te passen, mijn 50 nieuwe huisdieren. Zodra ik ze binnen heb doe ik natuurlijk een update. 

Gisteren heb ik mijn voortuinbonen geoogst. Voor het mooie had het al iets vroeger gekund want sommige bonen waren al flink groot, maar het kwam nou eenmaal zo uit.


En het viel me qua aantal helemaal niet tegen! Toch een half mega-vergiet vol. 
Voor het doppen der bonen had ik de hulp ingeschakeld van mijn dochter van 4 en ons buurjongetje van 8. Want ze liepen zich te vervelen en vroegen of ze ergens mee mochten helpen. Tuurlijk! Ik mocht vroeger ook altijd helpen met het pellen van de tuinbonen en het snijden van de snijbonen (in zo'n molen weet je wel) en Merel en Dylano gingen aan het werk. 

Bij elke boon was het weer een verrassing hoeveel bonen er nou eigenlijk in zaten en hoe groot ze waren. Een aangenaam klusje, zo in het lentezonnetje. En het resultaat was dit:

Niet echt een maaltijd voor een groot gezin, maar goed genoeg voor twee volwassenen en een kleuter. (ik heb er een salade van gemaakt met ui, tomaat, munt en kaas) De baby kreeg erwtjes uit eigen voortuin! Ook die waren verrukkelijk.


Maar wel echt alleen genoeg voor de baby. Aardappeltje d'r bij, stukje visstick, prakken en hup, smullen maar. 
KOKEND HETE ACTIEFOTO
Ik moet zeggen dat het ons allemaal heerlijk gesmaakt heeft. De tuinbonen waren mals en ook knapperig en zelfs zonder dubbeldoppen heerlijk mild van smaak. Dat kleine bittertje heeft het boontje echt wel nodig. Ik wil nooit meer tuinbonen uit blik of pot eten. Die dingen zijn gewoon vies, vergeleken met de bonen uit de moestuin. 

Intens gelukkig was ik. 

En nu? Nu is het klaar. Ze zijn op. Eén maaltje. Daar ben ik dus maaaaanden mee bezig geweest, hahaha! Ik ga de overgebleven planten rooien en er paksoi zetten en ook tomaten. Bovendien heb ik slazaadjes opgestuurd gekregen van moestuingoeroe Diana van www.mooiemoestuin.nl en sla staat waarschijnlijk ook heel gezellig in de voortuin. 


En de capucijners komen er alweer aan! Gaat lekker zo. Ik ben erg tevreden met mijn minimoestuinier-experiment. Mocht je zelf nog twijfelen, probeer het gewoon. Het is leuk, lekker, voedzaam en gezellig.
een hele grote enge libelle 
Verder wilde ik nog vertellen over mijn traumatische ervaring van gisteravond. Ik hoorde bzzz bzzzz in de woonkamer en zag de katten zenuwachtig heen en weer rennen. Bleek het een MEGAgrote libelle te zijn. Ik wilde het ding filmen (want echt spectaculair groot) maar toen zwenkte die opeens richting de gang en hoorde ik hem niet meer. Ik ging naar het toilet en daar bleek dat ENORME insect op mijn schouder te zitten!!! 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik sprintte gillend de wc uit, stootte keihard mijn elleboog en pieste half in mijn broek. 

Fraai. Later bleek de libelle in de gang op het raam te zitten en heb ik mijn wederhelft de opdracht gegeven de voordeur open te doen opdat de libelle weg kon vliegen. Ik heb de libelle daarna niet meer gehoord. Als ie er nou nóg zit zal ik helaas het huis moeten verkopen omdat ik er van angst geen stap meer binnen wil zetten. 

Overigens is de libelle op de foto niet mijn trauma-libelle want die was véél groter en zwart. Met grote tanden. 



Groe(n)tjes!