donderdag 3 augustus 2017

Haperingen


Ik heb de balen van deze site. Niet van mijn blog hoor, zéker niet, maar van de gebruiksvriendelijkheid van blogspot. Ik zit hier al drie kwartier te prutsen om foto's van mijn telefoon hier op de site te krijgen. Schijnt supermoeilijk te zijn. 

Zonder foto's geen tuinblog. Ja toch? Niet dan. Ik nam net prachtige foto's van de moeilijke slasoorten die ik in de voortuin heb staan. Van de tomaten die voorzichtig aan het verkleuren zijn, van knalgroen naar geel naar oranje (en hopelijk naar rood).

Ik had foto's van de heerlijke gerechten die ik opleukte met bijvoorbeeld haricots verts uit de voortuin. Of de bietenstamp uit eigen tuin die ik aan de baby voerde. 

Ik had foto's van de enorme savooiekolen die ik oogstte. Ik wilde vertellen dat de kool best lekker was, maar zeer, zéér kolig. Dat het hele huis er naar stonk, al voordat ik de savooiekool ging koken. Gewoon van het snijden. 

Foto's van de zonnebloemen, van de enige courgette die ik tot nog toe heb kunnen laten groeien, van de hommel op de nieuw bloeiende dahlia. 

GGRRRRRRRRRRR!!!

Zo rustig als een mens kan worden van tuinieren, zo godsgruwelijk gefrustreerd ben ik nu. 

Ik ben helemaal geen digibeet maar ik krijg maar niet begrepen waarom alles vastloopt in Google Foto's. Ik heb alleen een foto van het bloeiende basilicumboompje kunnen uploaden. (zie bovenaan)

En ik maakte ook al ruzie met allerlei mensen thuis en op m'n werk, dus ik denk dat ik maar beter even kan onderduiken. Als iemand me zoekt lig ik in bed met de dekens over m'n hoofd. 

vrijdag 30 juni 2017

Ik heb een TON GEWONNEN!

Ja, het is heus. Ik heb een ton gewonnen. Ik ben er heel blij mee, en mijn gezin ook. We overwogen nog even om de ton op de bank te zetten, maar uiteindelijk hebben we hem gewoon aangesloten. Op de regenpijp.
blij met m'n ton

Ik had meegedaan met een wedstrijd die ging over watervriendelijke tuinen; Dus tuinen die niet meteen volstaan met water bij de eerste de beste regenbui. 

En ik had dus een foto van onze oorspronkelijke tuin vol tegels gemaild én een foto van hoe het nu is en daar waren ze volgens mij wel content mee en dus wonnen we de tweede prijs. 






(De eerste prijs was een waardecheque van 150 euro voor een tuincentrum in de buurt, dus daar ging ik eigenlijk voor natuurlijk.) 

De prijsuitreiking was nog een heel gedoe, met een speech van een wethouder en massaal uitgerukte lokale pers, haha!  
De hele weg terug naar huis hebben we ons een breuk gelachen, want de ton is ENORM. Hij paste maar net in de gezinswagen. De voet moest op schoot.

beetje krap in de auto
 En er zat ook nog een zogenoemde automaat bij zodat je de ton makkelijk kon aansluiten op een regenpijp. Ik zeg makkelijk maar dat kostte nog een hoop tijd en gevloek en gewanhoop. 
Maar hij staat! En de groenten in de voortuin varen er wel bij, heerlijk fris regenwater uit de gieter. 

Zo is de worteltjesoogst werkelijk spectaculair!

En dit is pas één handje vol! We kunnen nog wekenlang wortels uit eigen voortuin eten. Geen straf want ze zijn heerlijk zoet.

Ik wil nog wel een eervolle vermelding voor die ene gekke witte wortel uit de bak. Die was bizar lang! Dertig centimeter! En dat is bijzonder want de moestuinbak is niet eens zo diep geloof ik, hahaha!

Ik had ook kapucijners uit eigen tuin, maar dat was niet bijster veel en echt lekker waren ze ook al niet. Taai! Melig! Ik doe vast iets fout. Maar ze zagen er wel feestelijk uit:

Verder heb ik sla gezaaid, dat mag in de voortuin zodra ik de groene kool heb geoogst. De zaadjes kreeg ik van Diana van het immens populaire blog mooiemoestuin.nl. Als je vragen hebt over je moestuin moet je bij Diana zijn!



En dan komen er nog tomaten aan en courgettes...En dat allemaal in twee vierkante meter moestuin! 


Nu nog heel even over de achtertuin en de daarin wonende luizenpopulatie. Ik had vijftig lieveheersbeestjes-larven uitgezet in de hoop dat die de bladluizen op zouden eten. Nou. Niks d'r van. De luizen lachen me recht in mijn gezicht uit en ik heb de larven nooit meer teruggezien. Ze waren van het driestippelig lieveheersbeestje, maar de lieveheersbeestjes die ik zie hebben allerlei kleuren en allerlei stippen, maar nooit drie. Of zes. 


Geld terug! Waar zijn mijn larven gebleven? En wie heeft er dé oplossing tegen luizen. Zwarte luizen, kleine groene luizen, hele grote groene bladluizen...Ik heb ze allemaal.
HELP!

Verder geniet ik nog steeds enorm van mijn nieuwe -prijswinnende- watervriendelijke tuin. Het is hier fantastisch! Ondanks het flutterige zomerweer van de afgelopen week. Regent mijn ton wel lekker vol, dat dan weer wel.



Groe(n)tjes!

zaterdag 17 juni 2017

Larven versus Luizen! En rupsen in m'n kool GRRRRR

Daar waren ze dan, mijn vijftig nieuwe baby's. Vijftig larven van het tweestippelig lieveheersbeestje. Gewoon met de post meegekomen en door de brievenbus gegooid. Bijzonder hè. Alles tegen die vervelende bladluizen in de tuin. 

Het was droog buiten dus mochten de larven losgelaten worden. Op de gebruiksaanwijzing stond dat je ze met zaagsel en al in de getroffen struik kon strooien, maar dat je ze ook in het zakje kon ophangen. Dan zouden de larven er zelf uit kruipen en meteen aan de slag gaan in het all-you-can-eat buffet der bladluizen. 


Nou, de fanatiekste larven kropen vrijwel meteen uit hun krappe behuizing. Grappig om te zien. Er was al wel een sterfgeval te betreuren; één van de larven had het dichtvouwen van de envelop niet overleefd. (vermorzeld in een vouw)


Nou, ik heb er nog ruim een uur naar staan kijken en ze bemoedigend toegesproken. Maar volgens mij kregen ze daar vreselijk de zenuwen van dus toen liet ik ze met rust. De volgende dag heb ik het restje zaagsel alsnog uitgestrooid en er zat geen larf meer in het zakje. 

Volgens de gebruiksaanwijzing zou het luizenprobleem met een week of twee grotendeels zijn opgelost. We zijn nu 10 dagen verder. 

En? En? En? 

VERTEL HET ONS CHANTAL VERTEL HET ONS NUUUUUU

Hmm. Mja. Het valt vooralsnog een beetje tegen. Ik heb nog steeds megaveel luizen op de clematis en de jasmijn. De larven zijn kwijt. Ik heb ze althans na het uitzetten niet meer gezien. Wat is er met mijn baby's gebeurd?

luizen

Hebben ze de benen genomen? Zijn ze vermoord door de mieren die het niet konden uitstaan dat hun 'melkkoeien' werden opgegeten? Zijn ze weggewaaid? Zijn ze allemaal verpopt tot lieveheersbeestje en zijn ze weggevlogen?

Of moet ik gewoon nog wat meer geduld hebben?

(niet mijn sterkste kant, zoals oplettende lezers van dit blog wel weten)


nog meer luizen
Nou ja, ik kijk het nog wel even aan. Nu veeg ik nog handmatig de luizen van de bloemen en takjes af met een stugge verfkwast van m'n dochter. Niet dat er tegenop te vegen is hoor, ik kan deze strijd niet winnen. 

En als we dan toch bezig zijn met teleurstellingen: M'n spitskool is gebarsten! 

Wat zeg ik, finaal doormidden gescheurd! Geen idee wat hier gebeurd is. Of misschien heb ik wel een idee. Vorige week zag ik opeens viezige dingetjes op die kool EN EEN DIKKE RUPS OMG DEZE ZIE IK NU PAS!! NU IK DE FOTO ONLINE ZET!!

Het aangedane blad scheurde ik er af en ik denk dat de spitskool daar niet tegen kan. Sorry kool. 
Ok en ik ga nu even op zoek naar de dikke rups. Ik ben zo terug. (ik loop nu even naar de voortuin)


Nou jaaaaaa zeg! Ook mijn andere spitskool is gebarsten (ik heb er maar twee boehoehoe), en dat is dus helemaal niet mijn schuld maar de schuld van die dikke rups die daar de boel op heeft zitten vreten!!


(in een diepe depressie nu)

Heb ik daar zo m'n best voor gedaan! En ik snap helemaal niet dat ik die rups niet gezien heb, terwijl ik er wel een foto van heb gemaakt! Echt dom.

De groene kool is nog intact. Gelukkig. 



Ik las ergens dat je niet boos moet worden op insecten, omdat ze niet per sé jou willen pesten maar gewoon insecten zijn en insectendingen doen. Dat snap ik, heus wel, echt. Maar ik ben nu toch pisnijdig. 

Zucht.

Het leven van een minimoestuinder gaat niet over rozen. Gelukkig gaan de worteltjes en de capucijners wèl goed!





Groe(n)tjes!



maandag 5 juni 2017

Tuinbonen en erwtjes oogsten & de megalibelle des doods

Ergens deze week krijg ik vijftig nieuwe huisdieren. Ik verheug me er vreselijk op. Hoe zullen ze eruit zien? Hoe moet ik ze verzorgen? Hun voeding is in ieder geval duidelijk: Ze mogen de bladluizen opeten. Alle honderdvijftigmiljoenmiljard die mijn klimplanten bevolken. 



Ik heb ze via een webshop besteld. Niet die bladluizen natuurlijk (gat in de markt? haha) maar de lieveheersbeestjes-larven die die luizen moeten gaan bestrijden. Ik ben superbenieuwd. Ze schijnen gewoon door de brievenbus te passen, mijn 50 nieuwe huisdieren. Zodra ik ze binnen heb doe ik natuurlijk een update. 

Gisteren heb ik mijn voortuinbonen geoogst. Voor het mooie had het al iets vroeger gekund want sommige bonen waren al flink groot, maar het kwam nou eenmaal zo uit.


En het viel me qua aantal helemaal niet tegen! Toch een half mega-vergiet vol. 
Voor het doppen der bonen had ik de hulp ingeschakeld van mijn dochter van 4 en ons buurjongetje van 8. Want ze liepen zich te vervelen en vroegen of ze ergens mee mochten helpen. Tuurlijk! Ik mocht vroeger ook altijd helpen met het pellen van de tuinbonen en het snijden van de snijbonen (in zo'n molen weet je wel) en Merel en Dylano gingen aan het werk. 

Bij elke boon was het weer een verrassing hoeveel bonen er nou eigenlijk in zaten en hoe groot ze waren. Een aangenaam klusje, zo in het lentezonnetje. En het resultaat was dit:

Niet echt een maaltijd voor een groot gezin, maar goed genoeg voor twee volwassenen en een kleuter. (ik heb er een salade van gemaakt met ui, tomaat, munt en kaas) De baby kreeg erwtjes uit eigen voortuin! Ook die waren verrukkelijk.


Maar wel echt alleen genoeg voor de baby. Aardappeltje d'r bij, stukje visstick, prakken en hup, smullen maar. 
KOKEND HETE ACTIEFOTO
Ik moet zeggen dat het ons allemaal heerlijk gesmaakt heeft. De tuinbonen waren mals en ook knapperig en zelfs zonder dubbeldoppen heerlijk mild van smaak. Dat kleine bittertje heeft het boontje echt wel nodig. Ik wil nooit meer tuinbonen uit blik of pot eten. Die dingen zijn gewoon vies, vergeleken met de bonen uit de moestuin. 

Intens gelukkig was ik. 

En nu? Nu is het klaar. Ze zijn op. Eén maaltje. Daar ben ik dus maaaaanden mee bezig geweest, hahaha! Ik ga de overgebleven planten rooien en er paksoi zetten en ook tomaten. Bovendien heb ik slazaadjes opgestuurd gekregen van moestuingoeroe Diana van www.mooiemoestuin.nl en sla staat waarschijnlijk ook heel gezellig in de voortuin. 


En de capucijners komen er alweer aan! Gaat lekker zo. Ik ben erg tevreden met mijn minimoestuinier-experiment. Mocht je zelf nog twijfelen, probeer het gewoon. Het is leuk, lekker, voedzaam en gezellig.
een hele grote enge libelle 
Verder wilde ik nog vertellen over mijn traumatische ervaring van gisteravond. Ik hoorde bzzz bzzzz in de woonkamer en zag de katten zenuwachtig heen en weer rennen. Bleek het een MEGAgrote libelle te zijn. Ik wilde het ding filmen (want echt spectaculair groot) maar toen zwenkte die opeens richting de gang en hoorde ik hem niet meer. Ik ging naar het toilet en daar bleek dat ENORME insect op mijn schouder te zitten!!! 

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik sprintte gillend de wc uit, stootte keihard mijn elleboog en pieste half in mijn broek. 

Fraai. Later bleek de libelle in de gang op het raam te zitten en heb ik mijn wederhelft de opdracht gegeven de voordeur open te doen opdat de libelle weg kon vliegen. Ik heb de libelle daarna niet meer gehoord. Als ie er nou nóg zit zal ik helaas het huis moeten verkopen omdat ik er van angst geen stap meer binnen wil zetten. 

Overigens is de libelle op de foto niet mijn trauma-libelle want die was véél groter en zwart. Met grote tanden. 



Groe(n)tjes!



woensdag 31 mei 2017

Luizenbehuizing in de minimoestuin en NOG STEEDS tuintegelteringherrie

Ik moet een andere manier vinden om foto's te maken van mijn planten. Mijn telefoon moet steeds meer moeite doen om de boel scherp te stellen en ik zie pas dat iets onscherp is wanneer ik het hier op Ik Moestuinieren knal. Anyway. Dit zijn de Blauwschokker capucijners. Wat een prachtige bloemen maken die! Echt heel erg gaaf. 

Sowieso gaan alle peulvruchten in de voortuin nu erg goed. Ik kan niet wachten tot ik mijn eigen boontjes mag gaan doppen! Check die erwtjes dan. 

Het is afgelopen week bloedheet geweest en dan overdrijf ik denk ik niet. Op een gegeven moment was het zelfs 32 graden. En dat in mei! En ik maar heen en weer lopen met gieters, om mijn kostbare oogst te redden. Hoe deed ik dat ook alweer in de grote moestuin? Nou ja, dat soort dingen wis je dus uit je geheugen. Maar toen stond ook alles in de volle grond en dan duurde het een stuk langer voor het was uitgedroogd. 

Een beetje een tegenvaller qua tuinbonen: De eerste zwarte luizen hebben mijn bonen ontdekt. Nu weet ik nog wel dat dat niet persé betekent dat ook het binnenste gedeelte van de peulen meteen is aangevreten. Twee jaar terug had ik vreselijke hoeveelheden luizen op de tuinbonen maar waren de boontjes uiteindelijk prima. Zo zie je maar weer: Het gaat -net als bij mensen- om de binnenkant! {einde stichtelijk praatje}

Maar goor zijn ze wel, die dingen: 
En ik had nog wel zo braaf de bovenste verse stukjes afgeknipt! Komen ze tóch, die lullo's. Ik heb het even opgezocht: Die luizen komen aanvliegen (een paar dan) en worden óf geboren op de plant óf er heen gebracht door de mieren! Het lijkt Te Land Ter Zee En In De Lucht wel! 

Mijn biologisch verantwoorde anti-luizen spuitspul bewaar ik voor de tuinplanten, deze bonenluizen veeg ik er maar een beetje lafjes vanaf. 

Naast die bonenbak had ik een plantenbak staan met een oudere lavendelplant. Toen ik die er uit haalde vond ik een slakkennest. 

hellupie!
Ik heb het hart niet gehad om ze dood te maken, de slakken. Ze wonen nu in het weiland hiernaast. Toedeledokie, hopelijk tot nooit meer ziens. 

Voorts heb ik eindelijk eindelijk eindelijk mijn tomatenplanten verpot. Althans een paar. Dit is de soort Hellfrucht. Ze staan nu op de zonnigste plek in de tuin. Hopelijk trekken ze dat een beetje.

Net als de andere nieuw opgekweekte aanwinsten: De courgette bijvoorbeeld. Erg tegenvallend qua zaaien. Ik heb zeker acht zaden in de grond gestopt en er kwam maar één plantje op. En dat lijkt me nog een soort gehandicapte ook, want hij heeft een rare vorm blaadjes. Het kan ook zijn dat de kat er hapjes van heeft genomen. 


En de kool begint er ook steeds meer uit te zien als kool. Leuk hoor. Toch zag ik een wittige waas die ik niet vertrouw in één van de kolen. Kijkt u even mee:
Ja? Ja? Zie je? En? Moet ik al euthanasie gaan plegen of kunnen we het nog even aankijken?

Zucht, ik heb het maar moeilijk als voortuinagrariër. Gelukkig heerst er in de achtertuin een serene rust: 

video

NIET DUS! De irritante tuintegelzager was weer (nog steeds) 's avonds bezig! Zie vorig blog. En wéér moest de baby hartverscheurend huilen. En wéér deed de kleuter geen oog dicht. En wéér hebben we geklaagd. Net als de buren. En wéér heeft die slome hovenier gezegd dat hij ECHT HEEL SNEL klaar zou zijn. Maar er werd verder ook nergens sorry voor gezegd en wij zijn kennelijk zeurpieten die nergens tegen kunnen. Nou ja, het zal allemaal wel. 

Dan maar binnen zitten staren naar het overblijfsel van mijn AH-moestuintjes, drie paksoitjes die dringend een nieuw thuis moeten. Ik wil ze eigenlijk nog steeds in de voortuin maar mijn wederhelft vindt paksoi 'niet te vreten' en dan druk ik me nog netjes uit. Wat te doen?



Nou, dat was hem weer. 
Groe(n)tjes!
zomeravond in de nieuwe achtertuin









donderdag 25 mei 2017

Erwten, ieniemieniewortels en GA WEG MET JE STEENZAGERIJ

Jongens wat een rijkdom is het toch, een eigen achtertuin. Ik had altijd een balkon en later een binnenplaatsje, wat zeker ook zo zijn charmes heeft, maar een tuin is toch wel echt het summum. Sinds de metamorfose anderhalve maand geleden zijn we nog elke dag blij met het resultaat. 

De tuin wordt er natuurlijk niet groter van -het blijft een postzegel- maar de ruimte die we hebben wordt veel beter benut. En alles komt uit en groeit en het is mei en alle vogels leggen een ei en ik ben vandaag vrij.

De voortuin gaat ook als een dolle. De twee vierkante meter moestuin is natuurlijk ook veel te klein maar kijk nou toch eens wat een glorieuze tuinbonen er al aan zitten te komen!
Ik ben helemaal door het dolle. Ik mis wel een beetje het werk van een grote moestuin, want deze kleine bakjes vereisen weinig aandacht. Wieden hoeft niet, spitten slaat al helemaal nergens op. 
Hmm. De worteltjes zijn er nog niet helemaal klaar voor, zo te zien. Ik moet ze wel uitdunnen want anders wordt het een chaos. De miniworteltjes duw ik onder de schutting door naar de buren want hun scharrelcavia's zijn er gek op! 

(En onze katten zijn weer gek op die cavia's en zitten ze heel de dag te beloeren door de spleet onder de schutting in de hoop er ooit eens één te kunnen verschalken wat nooit gaat lukken want daar zijn de katten te dom voor en de cavia's te slim. Maar dat geheel terzijde)

(raar woord eigenlijk: Cavia. Ca-via. Caaaa vieaaaaa. Cavia. Maar dat geheel terzijde)

Verder gaan de kruiden in de voorste bak ook lekker op de brandende zon dezer dagen. Hier de platte peterselie.


In het achterste moestuinbakje had ik eerst nog last van zieltogende peulvruchten (alles hing slap), maar ook die zijn sterker uit hun moeilijke periode gekomen. Er komen behoorlijk wat erwten aan en ook de capucijners (blauwschokkers) snappen eindelijk wat de bedoeling is. 




Kijk nou wat een prachtige erwtjes! We hebben ze eerlijk verdeeld en rauw naar binnen gewerkt, hahaha.



En je gelooft het niet maar ook de spitskool en de groene kool groeien in diezelfde bak en zijn nog helemaal met rust gelaten door de slakken. Ik denk dat het veel te warm is voor die slakken in de voortuin. Vol in de zon op het zuiden, ze koken gaar in hun schelpen! Of huisjes. Of hoe die dingen ook heten.

De brassica's moeten nu wel een beetje gaan opschieten want ik wil snel oogsten zodat ik plek heb voor mijn tomaten. Die staan nog steeds te lummelen in hun potten maar moeten nodig de volle grond in.
Dus hop hop groeien maar en snel wat want ik heb de ruimte nodig. 

En, valt er dan verder niks te klagen Chantal? Vinden we niks voor jou, zoveel tevredenheid!

Nou, grappig dat je erover begint. Terwijl ik dit typ zit ik me gek te ergeren aan een meneer die pal voor ons huis tuintegels staat te zagen. EEN KABAAL JONGE. De baby slaapt, of doet een poging daartoe, maar door dat gezaag wordt ze de hele tijd wakker. Deze gast is een hovenier ofzo, geen buurman en is voor m'n gevoel al de hele week bezig met één lullig tuintje. Het gaat allemaal zooooo sloooooom en alles moet -ik denk zwart- in de avonden en de weekenden. 

Hij begint elke avond -heel knap- PRECIES op kinderbedtijd met zagen en heien en egaliseren en boren en weet ik veel. Gisteren maar eens gaan vragen hoe lang het één en ander nog gaat duren. Antwoord: niet lang meer. En hij doet het expres 's avonds zei hij, anders moet ie 's ochtends vroeg zagen en boren. Nou meneertje hoveneertje, dat hebben wij eigenlijk veel liever dan elke avond met oververmoeide huilende kindertjes in de klereherrie zitten.

Nou. Dat was het. Tot later!
Groe(n)tjes!
bieslook met hommel